Kathleen die bespuwt wordt door een chagerijn, een ontmoeting met de kerstman, mooi lunchplekje, in slaap vallen achter het stuur en witte chocoladeijs... oftewel we hadden vandaag een lekker relaxte reisdag.

Voordat we aan onze reisdag konden beginnen, was het eerst tijd voor de bus voor een lekker vers oliebeurtje. Bij een Napa in Fairbanks kreeg het busje van een jonge, nog niet helemaal wakker geworden, monteur een olieverversing. De jongen werd zenuwachtig in de gaten gehouden door Theo en Frank; kreeg het busje wel de juiste olie, ging het allemaal wel goed, verknalde hij niet de motor. Een kwartiertje later reed de jongen het busje weer naar buiten en gingen Frank en ik betalen. Gelukkig vertrouwde Theo een en ander niet en deed toch nog even een oliecheck. Blijkbaar had de monteur echt nog slaapzand in zijn ogen want hij had er zoveel olie in gedaan, dat bij rijden veel te veel olie in de motor zou kunnen lopen waardoor de motor in de soep zou kunnen lopen. De baas deed niet moeilijk, de jongen werd er meteen bij gehaald en moest onmiddellijk het probleem oplossen. Inmiddels was onze jonge monteur niet meer slaperig, maar klaarwakker en strontchagerijnig (sorry) klaarde hij de klus. Driftig parkeerde hij de bus weer voor ons neer, knalde de deur dicht, stoof langs Kathleen en spuwde lekker in het wild weg; Kathleen kon ternauwernood opzij springen. Deze jongen was nodig toe aan een dvd'tje Jochem de Meyer; relax! Cappucinootje! Croissantje! Maar wij konden in ieder geval veilig aan de reisdag beginnen.

Het is hartje zomer en geen Nederlander die dan bezig is met Kerstmis. Maar wij wel! Vanmorgen zijn we vertrokken uit Fairbanks om naar Tok te rijden. Even voorbij Fairbanks ligt het plaatsje North Pole. Het plaatsje zelf stelt helemaal niets voor, maar blijkbaar stuurden de postbodes brieven van kinderen gericht aan de kerstman met adressering Noordpool, door naar dit plaatsje. Eén ondernemer zag hier brood in en bouwde het zomerhuis van de kerstman. Con Miller begon er al in 1949 mee. Overal waar hij naar toe ging, droeg hij het pak van de kerstman. Zijn kinderen hebben de zaak inmiddels overgenomen en zetten zijn werk voort. We weten dat het absoluut kitsch en behoorlijk fout is om aan deze attractie mee te doen, maar we konden het toch niet laten! En dus zijn wij op de koffie geweest bij de kerstman, zijn vrouw en zijn elfjes.

Middenin het dorp staat een enorme kerstman en vlakbij de kerstman vind je het huis van de kerstman, versierd met allemaal vrolijke tegeltjes in kerstdesign en natuurlijk ontbreekt ook de kerstmuziek niet. Zowel buiten als binnen worden we horendol gemaakt met kerstliedjes. Binnen wachtte Kathleen en mij een verrassing. De kerstman had een boodschap achter gelaten: "your husband called en he said you could buy everything you want!". Nou, dat laten Kathleen en ik ons geen twee keer zeggen en dus hebben wij de winkel leeggekocht. De mannen konden alleen maar meewarig toe kijken.
Om 10.00 uur kwam de kerstman zelf, samen met zijn vrouw, de winkel in en wie wilde mocht bij hem op schoot. Volwassenen werden ineens kinderen en vochten zich een weg in de rij om op schoot bij de kerstman te mogen met als hoogtepunt een kus van de kerstman. Tja. Wij wilden liever de kerstman even achter het stuur van the old powerhouse, maar helaas had meneer het te druk. Voor ons was het weer tijd om verder te gaan.

Kathleen ontdekte in de 'Mile Post' dat er een parkeerplaats moest zijn met een spectaculair uitzicht en we besloten dat we op die plek onze boterhammen zouden gaan smeren. De parkeerplaats was bij de Tanana-rivier en het uitzicht was inderdaad spectaculair, want over deze rivier was de Trans Alaska Pipeline te zien. Een indrukwekkende constructie om olie van Prudhoe Bay naar Valdez te vervoeren. De olie wordt met een snelheid van zo'n 6 mijl per uur door de pijplijn gepompt, de olie doet er zo'n 142 uur over om van Prudhoe Bay naar Valdez te komen. Vanwege de kwetsbaarheid van deze pijplijn, is men behoorlijk benauwd voor een aanslag en daarom wordt de pijplijn continue in de gaten gehouden. Toch kan de pijplijn een behoorlijk stootje hebben. In 2002 heeft de pijplijn een aardbeving van 7.9 op de schaal van Richter doorstaan. Een knap staaltje constructiewerk.

Na de lunch bereikten we Delta Junction. In Delta Junction is het officiële eindpunt van de Alaska Highway te vinden. Een paal met borden herinnert hier aan en bijna iedere Amerikaan die hier op vakantie langs komt, wil zich op dit punt laten fotograferen. Wij verschillen daarin niet, want ook wij laten ons fotograferen voor de paal.

Op weg naar Tok hadden we de grootste moeite wakker te blijven, de weg was hier zo ongelovelijk recht en saai dat we alle trucjes in moesten zetten om de bestuurders wakker te houden. Iedere bocht leverde een groots applaus op, maar de keren dat er applaus te horen was in de bus waren zeldzaam. Soms wel 20 mijl achter elkaar kaarsrechte weg en nauwelijks verkeer. 'The road ahead is empty' werd dan ook veelvuldig gezongen.

We arriveren lekker op tijd op de camping in Tok. Een lekker relaxed avondje volgt met als belangrijkste moment (sorry John en Karin) het smullen van een superlekker ijsje (mijn ijsje: white thunder, oftewel witte chocoladeijs met aardbeiensaus en grote brokken witte pralinéchocolade met aardbeivulling, hmmmmmmm). En ondanks dat het een reisdag is geweest waarop veel kilometers gemaakt moest worden, hebben we toch een lekker ontspannen gevoel. We zijn dan ook niet alleen aan het reizen geweest, we hebben ook de nodige uitstapjes kunnen maken. Ik ben in ieder geval benieuwd wat ik dit jaar ga krijgen met Kerst. Ik heb de kerstman namelijk goed duidelijk gemaakt dat ik reuzelief altijd ben en dus reken op een bijzonder kado!

Marjolein