De terugreis !

We hadden de laatste nacht in de aanhanger lekker geslapen. Rond half negen zijn we opgestaan en nadat we ons hadden opgefrist hebben we de aanhanger uitgeruimd. De spullen die we niet meer nodig hadden zoals de slaapzakken en slaapmatjes konden onderin het luik van de aanhanger.
Na de koffie hebben we afscheid genomen en zijn we in de KIA op weg gegaan naar Anchorage. Omdat de rit niet de hele dag zou nemen hebben we het lekker rustig aan gedaan.

Vanwege het heldere weer konden we Mount Mc Kinley al vrij snel zien, wat een prachtig gezicht!
We hadden vooraf al besloten om bij het uitzichtpunt te stoppen en dat zouden we nu zeker doen.
Overal langs de weg zagen we auto's stoppen en mensen met camera's lopen. Onderweg hebben wij ook vast een foto gemaakt, want stel dat de berg toch ineens weer in de wolken zou verdwijnen...
Maar gelukkig. Toen we bij het uitzichtpunt kwamen was er nog steeds geen wolk te bekennen. Een vrouw die hier in de buurt woont vertelde ons dat Mount Mc Kinley in 3 jaar tijd niet meer zo mooi te zien was geweest.
Wat ontzettend gaaf om dit aan het eind van de vakantie nog mee te pikken.
Nadat we met het uitzicht op de berg onze boterhammen hadden opgegeten zijn we, na een laatste blik op deze majestueuze berg, weer verder gereden.

We hadden een tip gekregen van onze Duitse vriend om een kleine omweg te maken over een mooie pas. We waren nog maar net een paar kilometer op deze pas, toen we een bord langs de kant van de weg zagen staan, waarop stond dat de komende 22 mijl gravelpad zou zijn.
Nadat we twee mijl hierop hadden gereden besloten we om terug te gaan.
Een huurauto terugbrengen met allemaal steenslag erop leek ons niet zo goed voor onze portemonnee.

We hadden gezien dat er een riviertje langs de weg liep en het leek ons lekker om aan het riviertje even een appel te gaan eten. We hebben hier ongeveer een minuutje of 20 genoten van het gekabbel van het water en een lekker fris windje, want het was best pittig warm.
Toen John weg liep voor een sanitaire stop, zag ik ineens rode vlekken in het water. Het zou toch niet....
Ja hoor... zalmen! Ik zag een zalm tegen de stroom opzwemmen. En daarna nog 1 en nog 1 en nog 1. Een stuk of 10 zalmen probeerden de rivier op te zwemmen. Een heel leuk maar ook vermoeiend gezicht. Het was steeds vier meter vooruit en daarna weer drie meter achteruit.

Aangekomen in Anchorage werd het weer wat drukker op de weg. Dat niet iedereen helemaal bij de les was in de drukte merkten we al snel. Op de linker weghelft reed een muts die het ineens in haar hoofd haalde om van rijbaan te wisselen zonder te kijken.
Gelukkig dat John nog goed wakker was, want doordat hij met een ruk aan het stuur onze auto de vluchtstrook op slingerde, kon hij een ongeluk nog net voorkomen. Dat was even schrikken zeg. De betreffende muts trapte het gas in en reed door alsof er niks gebeurd was.

Nu begon de zoektocht naar een hotelkamer. Dit bleek moeilijker dan we dachten. Na bij vier hotels te horen te hebben gekregen dat ze vol zaten, konden we bij het vijfde hotel alleen nog een rokerskamer krijgen.
Dit stond ons natuurlijk wel tegen, maar we waren al lang blij dat we een kamer hadden gevonden. Het bleek een prachtige, ruime kamer te zijn en de geur van rook was nauwelijks aanwezig.
Nog mooier was dat het hotel beschikte over een zwembad!
Het was inmiddels zeven uur en onze magen gaven aan dat ze gevoerd wilden worden, dus zijn we bij een van de vele restaurantjes in dit deel van Anchorage een hapje gaan eten. Hierna restte nog de schone taak van het inpakken van de koffers. Na de koffers drie keer ingepakt en vervolgens weer uitgepakt te hebben, hadden we eindelijk alles erin gekregen. De ritsen stonden welliswaar op knappen, maar het was gelukt.

Het was inmiddels elf uur geworden en omdat onze wekker om half vijf de volgende morgen af zou lopen besloten we om maar te gaan slapen. Gelukkig was het een enorm rustige buurt, waardoor we een korte, maar lekkere nachtrust hadden.

Om half vijf ging inderdaad de wekker. Het kolereding! Een lange dag was begonnen.
Met de shuttlebus van het hotel zijn we naar het vliegveld gebracht, waar we ons incheckten voor onze eerste vlucht, naar Chicago. Dit verliep gelukkig voorspoedig. Ook bij de controle van onze handbagage hadden we geen problemen.
Niet gefouilleerd dit keer. Vervolgens door de douane dachten we. Maar we stonden al direct in de vertrekhal. Geen douane gezien. Het zal wel komen omdat het een binnenlandse vlucht is was onze conclusie.
Toen we zaten te wachten om aan boord te mogen, zagen we dat we op de vervolgvlucht van Chicago naar Amsterdam niet naast elkaar zouden zitten. Bij een medewerker van United Airlines heb ik (John) toen gevraagd of het mogelijk was dat we toch bij elkaar konden zitten. Om er meteen maar aan toe te voegen of het mogelijk was om plaatsen te krijgen met wat meer beenruimte. Bij elkaar zitten bleek gelukkig mogelijk en wat helemaal super was, was dat we nu stoelen hadden in economy plus. Dit zijn plaatsen met aanzienlijk meer beenruimte. Zoveel zelfs dat ik mijn benen kon strekken. Heerlijk!

De vlucht naar Chicago verliep zonder problemen, op een klein beetje turbulentie na.
Het eerste uur van de vlucht hadden we een geweldig uitzicht. We vlogen recht over het Wrangler- St. Elias gebergte. De ene gletsjer na de andere gleed onder ons door. Blij dat we vanuit Kenai geen rondvlucht over de bergen hebben geboekt om de gletsjers te zien. Nu kregen we het cadeau op deze vlucht. Werkelijk geweldig!

Aangekomen in Chicago was er geen enkele vorm van controle. Geen bagagecontrole en weer geen douane.
De Amerikanen interesseert het blijkbaar niets wanneer je het land verlaat.

Ook deze vlucht verliep probleemloos. Op een kleine vertraging na, omdat gewacht werd op een groep van 17 man die net waren geland en nog mee moesten met onze vlucht.
In Amsterdam moesten we een half uur wachten op onze bagage, waarna we ons naar de uitgang begaven. Daar stonden de ouders van Karin, mijn ouders en mijn zus met haar twee zoons ons al op te wachten.
We waren heel blij om ze weer te zien na bijna zeven weken vakantie!

Rest ons nog om Frank & Marjolein en Theo & Kathleen een heel fijn vervolg van hun vakantie te wensen.

Karin & John