Vandaag hebben we afscheid genomen van Karin en John. Na 6 weken met 6 van ons in de bus zijn ze vandaag terug naar Anchorage gereden en morgen vliegen ze terug. De 8.500 kilometer samen is goed gegaan.

Theo, Frank, Marjolein en ik zijn dus verder gegaan vanaf Denali National Park. Wij hadden 180 mijlen om te rijden naar Fairbanks toe - het meest noordelijke punt van onze verblijf in Alaska en ik denk ook het meest noordelijke punt van onze reis. Mijn mening van Denali is volgens mijn verwachting gebleven. De boeken geven aan dat het niet gemist moet worden, Amerikanen zijn er echt dol op. Ik merk dat Europeanen minder dol op Denali zijn. Het is niet een bestemming voor mensen die willen wandelen langs wandelpaden - de parkbeheerders willen dat Denali een "wilderness" blijft en dat heeft wel een streng beleid nodig. Om dit stuk wild natuur wild te houden moet het helaas ook commercieel rendabel zijn om de kosten op te brengen. Toerisme is daar een willige melkkoe voor. Dat zie ik ook in de parken van Zuid-Afrika. Alles kost iets meer en er zijn bepaalde regels. In mijn ogen hebben ze het goed voor elkaar. Niet alle plekken op de aarde hoeven 100 % toegangelijk te zijn.

Wij hadden meer van het park kunnen zien met een ranger erbij maar ik geloof niet dat wij ooit het gevoel af kon schudden dat wij als bezoekers aan de Denali wilderness niet in beheer waren en de natuur de vrije hand heeft. Ik ben wel jaloers op fotografen die opdracht hebben om Denali echt op film te krijgen in alle jaargetijden. Wat ik heb gezien van de park toonde een ontzettend mooi stuk van onze aarde. Ik ben blij dat ik het heb meegemaakt.

Eenmaal Denali achter ons was er een mooi stuk weg met glooiend landschap. Het wegdek, weer permafrost, was best slecht met gaten en "bumps en dips" voor een hobbelige tocht. Wij waren niet echt op de uitkijk op wild, ik geloof dat wij aller vier diep in gedachten waren over de afgelopen weken. Theo zei vanaf de stuur, "er loopt iets op de weg". Wat is dit? Eerst dachten we 2 wolven - snel de camera's - en toen draaide ze de berm in - geen staarten - LYNXEN!!! Mooi, hoor. Geen foto. Maar we hebben ze goed gezien. Mooie beesten en best groot - zeg maar zo hoog als een Great Dane hond en dan met de beweging van een kat. Geweldig.

De bus kent het Brad Pitt gevoel nu ook. In Nenana stopte wij voor benzine. Een meisje van een jaar of 15 riep mij. Zij vroeg mij heel beleefd of zij op de foto mocht met onze geweldige bus. Groen en geel zijn haar lievelings kleuren en haar droomauto is precies zo'n bus. Zij was heel uitbundig bezig. Ik vroeg haar of zij een foto wou met haar achter de stuur. Man oh man! Wat een gegil van... uh, wat ik het noemen??... genot...
Zij en haar 10 of zo vriendinnen waren zo ontzettend blij. Alsnog vond ik de bewondering voor de bus een kick.

Deze stop was ook een plaspauze - maar de toiletten waren druk bezet met de VW bus fanclub meiden. Geen probleem voor mij - ik wacht tot de volgende stop. Wij waren allemaal weer in de bus en ik wou net de deur dicht doen maar kon niet want 1 van de meisjes had haar hoofd in de weg: "Mam, there is cubicle free for you". Even nadenken - cubicle? Oh ja, WC. Ik snel en dankbaar langs de meiden voor de WC. Was dat even schrikken. Wij hebben vaker over de WC's (of Restrooms) gehad. Hier is er veel minder privacy dan wat wij gewend zijn. Maar dit was voor mij echt schrikken. Daar waren 3 WC's naast elkaar zonder deuren alleen een scheidingswand tussen de WC's. Ik moest zo giechelen op de deurloze wc. De tiener meisjes aan beide kanten van mij dachten dat ik echt raar was.

Frank had weer het geluk achter de stuur. Hij had maar enkele kilometers gereden toen hij wegwerkzaamheden trof. Deze keer geen gravel maar een weg dat leek op een strand. Wij moesten weer geloodst worden door een "pilot car". Er was ook even een wachttijd bij een vriendelijke vrouwelijke vlaggendame. Hier was er tijd om een gesprek te voeren. Zij vertelde ons dat haar baan $3 per uur meer betaalde dan haar man verdiende per uur op de grote shovel. Dat is gek. Het schijnt dat ze ook een behoorlijke studie moest volgen voor haar "vak". Deze werkzaamheden zijn 1.) tonen van het stopbord voor verkeer wanneer ze niet door mogen rijden. 2.) tonen van het "slow" bord voor verkeer dat langzaam door mag rijden. 3.) melden aan haar collega enkele kilometers of meters verderop welke kleur en type auto zij/hij als laatste mag verwachten. Gek is dat deze meiden langs de weg zijn meestal best knap. Wij hebben ook vrouwen gezien die beheren de grote bulldozers en ander wegenbouwvoertuigen.

Een grotere shovel zag ons staan toen hij langs reed en ging plotseling in de rem en reed achteruit om nog een kijkje te nemen naar onze busje. Hij riep ook een compliment na ons toe.

In Fairbanks hebben wij een camping gevonden met een ontzettend vriendelijke campingbeheerster. Het kantoortje om te melden bij de camping heeft de laagste deur. Wel discriminerend - mijn man van 2.04 meter kon er niet in met een deur van 1.6 meter. Marjolein moest dus dit regelen...De plaatsen waren mooi ruim en alles was gewoon goed. De mannen hebben de remmen van de aanhanger afgesteld terwijl Marjolein en ik voor het eerst de partytent met muggennet op hebben gezet. De nieuwe schokdempers zijn ook geplaatst onder de aanhanger en wielen van de kar en de bus gewisseld. Drukke mannen.

Hierna hebben wij de tijd gehad om samen de kaart te kijken en onze tocht verder te plannen. Onze volgende vaste datum is 1 augustus met de ferryboat die ons naar Vancouver Island zal brengen. Dit is 16 dagen vanaf nu en wij willen nog zoveel doen. Wij zijn er uitgekomen en tevreden over de plannen.

Daarna was het weer naar de NAPA, de lievelingswinkel van onze 2 techneuten. Wat ze gekocht hebben zou ik niet weten maar ze waren positief over de klantvriendelijkheid in de winkel. Wij moesten wel over 2 uren terugkomen om een bepaalde onderdeel op te halen.

Fairbanks lijkt een leuke stad te zijn. Er zijn 26.000 inwoners, het heeft een universiteit met een goede reputatie en is trots op de pionieren van voor 1908. Deze trots was goed te merken in een openluchtmuseum voor de goudkoortstijdperk. Toegang was gratis en het was ontzettend interessant en mooi om te zien. Binnen is er ook een luchtvaartmuseum gerund door 2 gepassioneerde heren. De een was in de luchtmacht in 1948. De museum heeft veel te zien waaronder een helikopter die in 1968 in Vietnam was.

In het openluchtmuseum was er ook een stoomgraafmachine te zien welke heeft meegedraaid bij het graven van het Panamakanaal. Nogmaals wij waren vriendelijk ontvangen.

Wij hebben ook geregeld dat olie van de bus ververst zou worden in Fairbanks.

Dus nu een lekkere nachtrust in vriendelijke Fairbanks.

Kathleen