Sorry, only available in Dutch right now Bouw van onze bus-aanhanger

Omdat ons busje slechts twee slaapplaatsen heeft moest voor de overige twee personen een oplossing gezocht worden. In de afgelopen jaren hebben we ons prima gered met tentjes, maar met slangen, beren, coyotes, schorpioenen, spinnen en wat al niet meer in het vooruitzicht leek een caravan een betere optie. We kregen het idee om een tweede busje om te bouwen tot caravan, en aldus geschiede. Omdat we zelf de handjes niet verkeerd hebben staan en er tevens een ruimte beschikbaar kwam waar we ons plan konden verwezelijken, werd er een tweede bus aangeschaft. Deze 76-er pano met kenteken 63-23-PB werd geofferd om omgebouwd te worden tot caravan.

Allereerst werden er diverse schetsen gemaakt om tot de ideale caravan te komen. Uitgangspunten waren dat de gewichtsverdeling van de caravan goed moest zijn, het karakter van de bus/kar mocht niet aangetast worden en dat alles binnen een jaar klaar moest zijn. Om tot een ideale gewichtsverdeling te komen moest de achteras naar voren verplaatst worden. In de schets is te zien hoe we dit hebben opgelost. Na vele uren slijpen, lassen, plamuren en schuren begon het project aardig vorm te krijgen. Natuurlijk gingen onze werkzaamheden gepaard met de nodige uitdagingen. Zo bleek de dakrand praktisch geheel doorgerot en ook aan de voorzijde kwam een schade naar voren. Tevens heeft het de nodige hoofdbrekens gekost om de oorspronkelijke achteras weer aan het remmen te krijgen, maar dan als oplooprem.

Omdat alle deuropeningen zijn vervallen gaat de achterklep nu dienst doen als ingang. Hiervoor is de achterbumper verstevigd en van opstapjes voorzien. Voor in de aanhangwagen hebben we opbergvakken gemaakt voor kleding en dergelijke, en het voormalige motorruim is van een bodem voorzien. Zo hebben we extra bagageruimte gecreeerd. Tevens bleek het pasmaken van de ingekorte voorste zijruitjes een echte uitdaging. Het is echter allemaal gelukt en omdat het gewicht van de aanhanger (inclusief belading) onder de 750 kg is gebleven is een RDW-keuring niet noodzakelijk. De aanhanger werd door ons in dezelfde kleuren geschilderd als de bus, en zo is een mooi harmonieus geheel ontstaan. Al met al heeft het hele project ons zo'n 1000 manuren gekost om tot het gewenste resultaat te komen, maar het heeft ons heel veel plezier gebracht. Vaak hadden we meer spierpijn in de kaken van het lachen dan in onze armen van het werken. Het is een stukje voorpret geworden van een groots avontuur. In de voorbereidende fase werd ook de bus nog even goed onder handen genomen, omdat er in de USA veel kilometers gemaakt zullen worden onder extreme omstandigheden. Omdat de versnellingsbak regelmatig uit de versnelling sprong (slijtage van de tandwielen) werd deze nog vervangen en de gehele bus werd aan groot onderhoud en APK-keuring onderworpen. Een week voor de verscheping waren de bus en de aanhanger klaar, echter toen sloeg het pechduiveltje toch nog even toe. Tijdens een proefrit hield de motor er plotseling mee op en was niet meer aan de praat te krijgen. Het probleem zat hem in de electronische ontsteking. Na een aantal dagen wanhopig proberen hem weer aan de praat te krijgen met een nieuwe electronische ontsteking, werd besloten om de conventionele ontsteking weer te monteren. Exact één dag voor verscheping klonk wederom het vertrouwde geluid uit de boxermotor. We made it, but only just! Begin maart was het dan zover en werd onze combinatie naar Zeebrugge in Belgie gebracht voor verscheping. In eerste instantie dachten we dat het het makkelijkst zou zijn om de bus met aanhanger in een zeecontainer naar andere kant van de oceaan te sturen. Het bleek echter dat je dan aan veel strengere milieu- en veiligheids-eisen moet voldoen dan wanneer het transport met een roll-on roll-off schip wordt overgezet. Deze verscheping is een dure grap, maar nog altijd vele malen goedkoper dan een camper voor de periode van 3,5 maand te huren. Uiteraard is het ook veel leuker om dit avontuur met onze eigen trouwe bus te ondernemen. Onderweg naar Zeebrugge viel meteen op dat onze bus-en-een-half een gigantische publiekstrekker was geworden en er werden dan ook vele duimen omhoog gestoken. DoubleDutch, zoals wij de combinatie inmiddels hadden genoemd, ging op weg naar de USA. Wij zouden later met het vliegtuig volgen.

Tijdens de werkzaamheden was Theo een keer verdacht stil. Toen we gingen kijken wat er aan de hand was zagen we dat Theo, volgens eigen zeggen, de aanhanger aan het proefliggen was. Kleine Theo meet namelijk 2,04 meter en had geen zin om tijdens de vakantie met zijn voeten buiten boord te slapen. Wij vroegen ons alleen wel af waarom hij bij dit "proefliggen" zelfs de snurkgeluiden niet had weggelaten. Toch wel een beetje verdacht!